czwartek, 26 kwietnia 2012

Najważniejsze są emocje

Zachwyca mnie to ile czasem pasji drzemie w człowieku. Jak uparcie dąży do realizacji swoich marzeń. Siedzę i od rana oglądam dziwne rzeczy z różnych edycji programu Mam talent z różnych zakątków świata i... czasem nawet ryczę. Wiem, oczywiście że to nieco manipulacji i przekaz często jest tak skonstruowany aby wzbudzać emocje, ale nie sposób odmówić pasji. To ten jungowski instynkt życia pcha ludzi do tego aby robili coś wielkiego na miarę swojego talentu. I w sumie nieważne czy to śpiew czy taniec z psem. Najważniejsze są emocje bez których życie byłoby puste. Rozpaczliwie puste. Czyż można odmówić pasji bezdomnemu chłopakowi z Korei, który po prostu kocha śpiewać? Albo tym chłopakom z Walii - notabene wyobrażacie sobie to w naszym kraju? Bez debilnych komentarzy... Ashleigh and Pudsey to faworyci mojej córki ;) I na deser dwa przykłady jak nie należy pochopnie oceniać ludzi po pierwszym wrażeniu i wyglądzie... A to pojawiło się dziś na forum Secondlife.pl i rzuciło mnie na kolana :D Panie i Panowie The Zimmers :) I każdemu z Was życzę takiej energii. Już dziś i do samego końca.

wtorek, 21 lutego 2012

Laureaci 2011

Długo czekałem aby chwycić ją w rękę. Wiedziałem jak będzie wyglądała, wiedziałem co będzie w środku, śledziłem i współtworzyłem projekt, rozmawiałem z ludźmi, słuchałem nagrań. No i w końcu przyszła chwila, że jest.

Płyta, którą, dzięki zaufaniu Cytrynki miałem przyjemność współredagować. "Laureaci Festiwali Piosenki Artystycznej 2011". Miło mieć w ręce coś co pozostanie, kiedy nas już zabraknie.




Bardzo miło. Tym bardziej, że miałem przyjemność poznać wielu niesamowitych, ciekawych ludzi, artystów, pozytywnie zakręconych organizatorów, prawdziwych pasjonatów i profesjonalistów. To daje wielkiego pozytywnego kopa do dalszego działania. :)

A gdyby ktoś chciał posłuchać płytki -zapraszam do naszego cytrynowego sklepu płytowego.

niedziela, 19 lutego 2012

Los chyba zawsze jest uśmiechnięty...

... tylko nam tak trudno rozróżnić drwinę od szczerego uśmiechu.

Kiedy wyrywam się tak jak teraz z mojego życia i na chwilkę wypadam poza nawias szarej codzienności, coraz częściej zdaję sobie sprawę z tego, że tak naprawdę to życie ucieka nam pomiędzy palcami, jeśli mocno nie chwycimy go za połę płaszcza i nie zmusimy aby szło wolniej.

W takich chwilach jak dziś, kiedy siedzę, gdzieś na końcu Polski otoczony życzliwymi ludźmi, popijając jabłkowo cynamonową herbatę, wsłuchany w muzykę płynącą z dobrych emocji i serc, wiem, że czasem warto zwolnić. Jak zabawny i mało ważny staje się pikselowy świat i pikselowe możliwości kiedy można tak naprawdę dotknąć RL.

Wczorajsze koncerty w Rybniku przeniosły mnie w zupełnie inny świat. Chcę więcej i więcej i więcej. I uda się. Tym razem musi.

Aha - wydaliśmy naprawdę fajną płytę z piosenkami laureatów największych ubiegłorocznych festiwali piosenek artystycznych, turystycznych i aktorskich w całym kraju. Tak dumny nie bylem już dawno :) Tym bardziej, że większość młodych zdolnych zamieszczonych na naszej płycie znalazła się w werdykcie jury tegorocznej OFPY.
Więcej o płycie TUTAJ.

wtorek, 14 lutego 2012

To co dobre warte jest kopiowania ;)

Czasem nawet w Brazylii :)




Czego to cover? Pierwsza odpowiedz się liczy, a kto dobrze odpowie otrzyma nagrodę ;) Uśmiech Adamusa, odciśnięty w kamerce ;D

czwartek, 26 stycznia 2012

ACTA, a piractwo

Nie da się uniknąć całkiem tego tematu. ACTA. Czytam, obserwuję i myślę, że tu tak naprawdę wcale nie chodzi o piractwo. Mamy wszelkie niezbędne mechanizmy służące do ścigania piratów, ustawy, prawa, umowy. I? Nic. Kolejne uwarunkowania prawne niewiele w tym zakresie zmienią, bo gdyby była realna wola ścigania piratów dawno zabrano by się za to. O co więc chodzi? O globalizację i korporacyjność.

Może nazwiecie mnie oszołomem, ale pomyślcie. Świat na przestrzeni ostatnich lat zmienił się bardzo. Dawniej w dobie humanizmu liczyły się relacje międzyludzkie, emocje. Na tym polega fenomen tych którzy dziś z przekonaniem mówią, że za komuny było lepiej. Było! Nie na rynku, nie w sklepach, ale między ludźmi. Było poczucie wspólnoty, wspólnej sprawy, działania. Z czasem jednak ciężar życia społecznego z humanizmu przesunął się w kierunku ekonomii. Dziś proponuje nam się transakcje. Ktoś kto przychodzi do lekarza nie jest już pacjentem najczęściej tylko klientem, uczeń jest klientem w szkole, a pomiędzy nim a nauczycielem zachodzi transakcja wymiany wiedzy i środków, kolejne reformy nie wymagają od szkoły wychowania człowieka poczciwego, uczciwego i wszechstronnego, ale wymagają skuteczności procesów nauczania, mierzą, ważą, wąchają. I dalej mamy: klienta w kościele, u psychologa, w sądzie. Najlepszym przykładem tego jest tzw "kultura", jeszcze 30 lat temu gwiazdami zostawały osoby z charyzmą, reprezentujące coś sobą. Dziś wystarczy wziąć człowieka z ulicy, dorobić mu historię, uczesać i napisać o nim w Bravo. Nawet śpiewać nie musi umieć. Wystarczy że się o nim mówi. I mamy gotowy PRODUKT. Nie gwiazdę. Produkt, który trzeba sprzedać, kubeczki, długopisy, plakaty, puzzle, maskotki, lalki, płyty, biografie, imprezy. Cały przemysł, tylko esencji brak - kultury" Łapka w górę kto pamięta hit lata sprzed 5 lat. A przeboje sprzed 20 lat? Ot różnica - to nie był produkt. (na marginesie chyba to jedyny powód dla którego uważam, że Rysiek Riedel odszedł we właściwym czasie - nie byłby dziś dobrym produktem)

Realnej władzy nie sprawują już od dawna ludzie działający dla obywateli, ale tacy, którymi kierują strefy wpływów. Korporacje. Nie narodowe, ale coraz częściej ogólnoświatowe, dla których jedynym wyznacznikiem wartości jest realny zysk. Pieniądze.

Jak to się ma do ACTA? Oczywiście, że ma. ACTA chroni tylko i wyłącznie interesy korporacji. To kolejny krok do niwelowania naszej swobody i wolności na rzecz świadomej kontroli, nawet nie ze strony aparatów państwowych - które są tu tylko narzędziem do celu, ale ze strony tych, którzy realnie tych wpływów potrzebują. Po co potrzebują? Ano po to aby gromadzić i przetwarzać o nas informacje aby oferować nam to czego "pragniemy". Pragniemy bo oni nam mówią, że to dobre. Zastanawialiście się czasem czemu młodzi ludzie chłoną bezmyślnie papkę popkulturową, którą im się serwuje? Dlaczego idole zmieniają się co kilka miesięcy? Ano właśnie dlatego, ze ktoś celowo w celach czysto marketingowych mówi im co jest dobre, modne, Potrzebne. Niezbędne do życia i oddychania. Jak powietrze. Wyprodukować, sprzedać, zapomnieć. I krąg się zamyka.

Właśnie do tego służy ACTA i podobne regulacje. do unifikacji pragnień, potrzeb do takich, które odpowiadają tym, którzy chcą na nas zarabiać. Muszą nas kontrolować. Bić po łapach za nieprawomyślność i głaskać kiedy będziemy robić czego zechcą. Jak pieski Pawłowa. Właśnie dlatego negocjacje były za zamkniętymi drzwiami i nie wiemy nawet kto i jakie lobby stoją za tymi zapisami.

Spłycanie dyskusji wyłącznie do piractwa i zawartości naszych dysków. powoduje, że stawia się tych, którzy są przeciwko po złej stronie barykady. Tymczasem jestem przekonany, że powinniśmy sprzeciwiać się ACTA wyłącznie jako narzędziu ograniczającego naszą swobodę na rzecz kontroli ze strony innych podmiotów. Myślę, że Orwell zdziwiłby się, ale właśnie tak funduje nam się cholernie Wielkiego Brata. Nie jako system polityczny, ale jako system finansowo-korporacyjny. Przepraszam. Sami sobie to fundujemy, bo już na każdym kroku dajemy sobą sterować - dokonując bezmyślnych wyborów w sklepie, jedząc w ich knajpach i słuchając ich muzyki. Uprzedzam - ja również. Pytanie czy damy im więcej i kiedy zorientujemy się kto tu rządzi.

wtorek, 24 stycznia 2012

Blues mój senny

Śnię słowa.

Śpisz wtulona w puchaty kosmyk nocy
oddech niespiesznie porusza ciszę.
Za oknem spóźniony uciekinier
Na palcach szuka przeznaczenia
Nie słyszysz

Niedopite wino dojrzewa na stole,
niezdmuchnięty płomień świecy.
W radio senny spiker
odgania natrętne myśli
Aksamitnym głosem

Za zasłoną zatrzaśniętych powiek,
wirują pijane motyle marzeń.
Zapraszają nieśmiały uśmiech,
płoszą demony cieni.
Strach nocy

Szmaragdowa łza żłobi policzek,
ćma wspomnień opada.
Na palcach uciekając cicho
spoglądam w twoje okno.
Ostatni raz



czwartek, 19 stycznia 2012

Blues Janis

Dziś miałaby 69 lat.



Płacz dziecino, płacz dziecino, płacz dziecino,
Kochanie, witam cię z powrotem w domu.

Wiem, że ona ci powiedziała,
Kochanie, wiem, że ona ci powiedziała, że cię kocha
O wiele bardziej niż ja cię kochałam,
Ale wszystko, co wiem, to to, że cie porzuciła,
A ty przysięgasz, że nie wiesz dlaczego,
Ale bądż pewnien, kochanie, że ja zawsze,
Zawsze będę przy tobie, jeśli kiedykolwiek będziesz mnie potrzebował
Dalej, płacz, płacz dziecino, płacz dziecino, płacz dziecino,
Och kochanie, Witaj znów w domu.

Czy nie wiesz o tym, kochany,
Że nikt nigdy nie pokocha cię
Tak bardzo jak ja próbowałam cię kochać?
Kto weźmie na siebie cały twój ból,
Kochanie, i wszystkie troski twojego serca?
A kiedy mnie potrzebujesz, bądź pewien
Że zawsze będę przy tobie, jeśli kiedykolwiek będziesz mnie potrzebował
Więc dalej, płacz, płacz dziecino, płacz dziecino, płacz dziecino,
Och, tatuśku, tak jak zawsze mówiłeś.

A kiedy okrążysz świat, dziecino,
Mówiąc, ze próbowałeś odnaleźć koniec drogi,
Później możesz odkryć, że dorga kończy się w Detroid,
Kochanie, dorga może się nawet skończyć w Kathmandu.
Możesz okrążyć cały świat
Próbując zrobić coś ze swoim życiem, dziecino,
Kiedy masz tylko jedną dobrą rzecz,
Masz tylko jedna dobrą rzecz do zrobienia na tym świecie, dziecino.
Masz kobietę, która na ciebie czeka,
I wszystko, co musisz zrobić, to być dobrym jeden raz dla jednej kobiety
I to będzie koniec drogi, dziecino,
Wiem, że masz do wylania więcej łez, dziecino,
Więc dalej, dalej, dalej, dalej, dalej,
Płacz, płacz dizecino, płacz dziecino, płacz dziecino.

A jeśli kiedyś poczujesz się trochę samotny, mój drogi,
Chce bys przyszedł, przyszedł do swojej mamy,
A jeśli kiedyś zapragniesz odrobiny kobiecej miłości
Przyjdź i moja dziecino, dziecino, dziecino, dziecino, dziecino, dziecino
Płacz, drogie dziecko.