Najzabawniejsze w pisaniu bloga jest obserwowanie reakcji ludzi na Twoje słowa. Czasem ciekawość, czasem złość, czasem rozbawienie. Co ciekawe najczęściej dość trafne i zbieżne z intencjami piszącego, choć nie zawsze. Niesamowicie bawią mnie zawsze ludzie, którym wydaje się, że patrzy na nich cały świat i każde słowo skierowane jest właśnie do nich :). Tacy ludzie zawsze wiedzą i czują lepiej co miał na myśli autor i czego pragnie. Obserwowanie takich reakcji i czytanie słów tych, którym wydaje się, że wiedzą co czytają jest taką wisienką na torcie w życiu codziennym bloggera. :)
Jak to kiedyś napisała moja ulubiona Slowa bloggerka Madeline w tym poście:
Pewnie znacie trzy prawa Stanisława Lema. .1. Nikt niczego nie czyta. 2. Jeżeli ktoś coś przeczyta, to nie zrozumie. 3. Jeżeli już ktoś coś przeczyta i zrozumie, to i tak nie zapamięta. .A bywa i tak, że przeczyta, nie zrozumie, ale i tak zinterpretuje po swojemu, bo przecież wie lepiej.
Nieee nie mam nic do tych przesympatycznych stworzeń, ba nawet zdarzało się nie raz że życie im ratowałem z opresji :) Ale mają one jedną cechę, która nasuwa mi określone skojarzenia :)
Niektórzy ludzie są jak nietoperze. Niedosłyszą, niedowidzą, a i tak wszystkiego się czepiają. Swoje mizerne ego budując na względnym poczuciu wyższości nad innymi, z lubością wyszukują w wypowiedziach innych wszystkiego co mogłoby posłużyć do wbicia szpilki. Radość sprawia im myśl, że inni popełniają błędy tam, gdzie oni sami "zawsze" są pewni tego co robią :). Złośliwość jest dla nietoperza człowieka cechą tak naturalną jak dla innego odpowiadanie uśmiechem na uśmiech przypadkowo spotkanej osoby. Podstawą egzystencji i sensem istnienia.
Szkopuł jednak w tym, że tak naprawdę to poczucie własnej wartości jest względne. Bo kiedy nie ma nikogo do "czepiania" nietoperz zostaje przeraźliwie sam nie wiedząc dlaczego właściwie jest wartościowym człowiekiem. Czy wystarczy mu wtedy świadomość że napisał 1444 posty na forum i został szefem jakiegoś sima? Nie wiem :) Pytajcie nietoperza.
P.S.: Czemu to wideo? Szukając czegoś o nietoperzach trafiłem na album Dżemu i na stary dobry kawałek. Posłuchajcie po prostu. Ja za każdym razem znajduję w tych słowach coś tylko dla siebie.
Polacy mają wiele cech narodowych, którymi się szczycą. Mają wiele pięknych kart w swojej historii o których pamiętają i których pamięć hołubią. Mają jednakowoż sporo wad o których mówią z fałszywą skromnością i wiele takich stron w historii których się wstydzą, a które świetnie oddają całość polskiej duszy. Ułańska fantazja już dawno odeszła do lamusa. Kindersztuba i szarmancka elegancja również nie jest naszą dobrą stroną? Gościnność? Nauczyliśmy się już dziś nie ufać nikomu. Patriotyzm? Śmiechu warte.
Niestety wady z życia codziennego łatwo przenoszą się również w świat wirtualny. Nie bez kozery mówi się o tym, że gdzie dwóch Polaków tam muszą być trzy różne stanowiska i poglądy. Nie na darmo to właśnie polski światek obfituje w konflikty i wręcz do dobrego tonu należy megalomania i obrzucanie błotem wszystkich, którzy nie pasują do głównego nurtu.
Według polskiej Slowej społeczności, dla której szczytem wirtualnych marzeń są szemrane interesy, megalomańskie zapędy (vide historia Polskiej Republiki), snobizm (vide Bohema), czy podrygiwanie pikselowych ciał w rytm elektronicznej muzyki wśród elektronicznych świateł spływających z ekranu monitora, każdy kto jest INNY i nie płynie z nurtem głównym powinien zostać zadziobany.
"OBCY" zagraża poczuciu jedności grupy. Jeśli "INNY" odważy się wyrazić własne zdanie - należy go spacyfikować, osaczyć. Jeśli zaczyna krzyczeć trzeba go ośmieszyć - chociażby tworząc wierszowane paszkwile, czy sugerując że jest niespełna rozumu (prawda panie Podex? :)). Ba Można nawet obrazić jego nieżyjących rodziców, licząc na to, że zamknie to mu gębę. Jeśli ma racje i mówi prawdę - a ta prawda jest niewygodna dla elity można a nawet należy kłamać, jak kłamał publicznie jeden z tuzów polskiego świata finansowego. Jeśli innemu się coś uda należy mu dokopać obsmarowując go gdzie i ile się da. W końcu to SWOI robią dobrą robotę (nawet jeśli obiektywnie tworzą totalne chałtury), innego trzeba zgnoić, żeby nie czuł się za dobrze z tym co zrobił. Ażeby go jeszcze bardziej pogrążyć można ocenić jego pracę poprzez pryzmat cech jego osobowości, ośmieszyć ją. Można również napisać anonimowy komentarz licząc na to, że ktoś zasugeruje się debilnym niepodpisanym zdaniem :)
Owszem, to wszystko niezła strategia. Tylko po co? Pozwala wierzyć niektórym, że są wyjątkowi? Lepsi od innych? Muszą sięgać takich środków aby podnieść z podłogi swoje leżące ego? Może pozwala się dowartościować tym, którzy sami niczego nie robiąc, których największą zaletą i zasługą jest to, że SĄ i starczy :). Przecież to oni najczęściej roszczą sobie prawo do oceny postępowania i działania innych. Nie wiem. Wiem tylko tyle, że ta strategia nie zawsze działa.
Niektórzy INNI nie dadzą się zgnoić. I dalej będą na przekór wszystkim pokazywać "SWOIM", że czasem mają rację. I może sobie sfora piesków królowej, na czele z przewodnikiem stada w postaci króla polskich finansów ujadać. Psy niech szczekają karawana i tak pojedzie dalej. Tylko waszych nerwów moi drodzy troszkę szkoda, bo INNI póki co mają się dobrze i pozdrawiają zza zakrwawionych murów swojego teatru :)
Tak myślałem co mógłbym zadedykować tym wszystkim należącym do elyty, którzy biją bezradnie dość głową w mur naszej morfinowej niewzruszoności... Kiedyś Wojtek Młynarski napisał chyba najdoskonalej to co chcialbym wam drogie panie i panowie kundelki powiedzieć:
Co by tu jeszcze?
Słów kilka w sprawie grupy facetów chcę tu wygłosić, lecz zacząć muszę nie od konkretów, a od przeprosin: skruszon szalenie, o przebaczenie pokornie proszę, że trochę pieprzny jest felietonik, który wygłoszę.
Lecz mam nadzieję, że choć się w słowie tutaj nie pieszczę, to wybaczycie mi to, panowie, raz jeden jeszcze...
Otóż faceci wokół się snują, co są już tacy, że czego dotkną, zaraz popsują, w domu czy w pracy, gapią się w sufit, wodzą po gzymsie wzrokiem niemiłym, na niskich czołach maluje im się straszny wysiłek !
Bo jedna myśl im chodzi po głowie, którą tak streszczę: Co by tu jeszcze spieprzyć panowie, co by tu jeszcze ?
Czasem facetów, żeby mieć spokój, ktoś tam przerzuci, do jakieś sprawy, co jest na oko nie do popsucia. I już się prężą mózgów szeregi i wzrok się pali, i już widzimy, żeśmy kolegi nie doceniali.
A oni myślą w ciszy domowej lub w mózgów truście - Co by tu jeszcze spieprzyć panowie, co by tu jeszcz ?
Lecz choć im wszystko jak z płatka idzie, sprawnie i krótko, czasem faceci, gdy nikt nie widzi, westchną cichutko, bo mając tyle twórczych pomysłów, tyle zdolności, boją się, by im wkrótce nie przyszło trwać w bezczynności.
A brak wciąż wróżki, która nam powie w widzeniu wieszczym: jak długo można pieprzyć, panowie jak długo jeszcze ?
Pozwólcie, proszę, że do konkretów przejdę na koniec: okażmy serce dla tych facetów, zewrzyjmy dłonie, weźmy się w kupę, bo w tym tkwi sedno, drodzy rodacy, by się faceci czuli potrzebni w domu i w pracy.
Niechaj ta myśl im wzrok rozpłomienia, niech zatrą ręce, że tyle jeszcze jest do spieprzenia ! A będzie więcej !
Czym się pan tak przejął, proszę pana, że ludzie przestali już śnić? Bo nie mają czasu A to jest życie proszę pana, samo życie niestety...
Pikselowy świat Second Life poza wieloma urokami ma też swoje ograniczenia i wady. Niektóre pozytywnie zaskakują, inne rozczarowują jak rzadko co. Jeszcze inne boleśnie kopią w tyłek i czasem nawet bolą.
Specyfiką świata SL odartego z dostępu do niektórych pozawerbalnych kanałów komunikacji - tak ważnej dla mnie mimiki i kanału wzrokowego jest to, że padające w tym świecie słowa często są źle interpretowane. Dlaczego? Z prostej przyczyny szukając w słowach właściwych im emocji nakładamy na nie własne, niekoniecznie zgodne z intencją mówcy. A to niestety często zawodzi nas i spycha na manowce.
Czasem bardzo chcemy uwierzyć komuś. Uwierzyć w to, że chce dobrze, że ma czyste intencje. Szukamy w innych ludziach dobrej twarzy i staramy się brać wszystko co mówią za dobrą kartę. Niestety potem okazuje się, że nic nie jest takie jakie powinno być, że słowa mogą mieć wiele znaczeń, że półprawdy to zwykłe kłamstewka szeptane do ucha naiwnym. I o ile po niektórych spływa to jak woda po kaczce na innych czasem robi to spore wrażenie.
W ostatnim czasie poczułem się wplątywany w dziwny układ. Czułem, że ktoś chce zbić jakiś kapitał nie do końca uczciwie i nie do końca szczerze. Poczułem się manipulowany i przez sam fakt obecności w pewnym miejscu brudny. Było mi cholernie przykro, bo bardzo chciałem wierzyć człowiekowi i jego słowom, niestety dysonans przeszkodził.
Kilka dni później dowiedziałem się o kolejnej historii. Oto z innej strony, ktoś ma zamiar namówić mnie do udziału w przedsięwzięciu na które nie mam ochoty, ukrywając to za gładkimi słowami i deklaracjami. Z jednej strony szacunek wobec osób, z drugiej wściekłość i wielki żal. I ten cholerny dysonans.
A może to właśnie dzięki niemu jeszcze umiem czasem spojrzeć we własne oczy?