Zmęczony jestem jak wszyscy diabli. Wczoraj musiałem położyć się wieczorem na godzinkę bo ryłem nosem w klawiaturę :). Chyba dawno mi się nic takiego nie zdarzyło.
Ale wiecie co? Uwielbiam takie zmęczenie. Kiedy po dobrej robocie można poczuć jak powieki ciążą i ręce nie chcą już stukać w klawisze. Zrobiłem skarbonki, rozmawiałem z dziesiątkami dobrych, pozytywnych ludzi. Wystawiłem masę skarbonek i co chwila słyszę brzęk wpadających dla powodzian lindenów :). Jesteście wielcy. Wszyscy bez wyjątku.
Oczywiście pojawiają się małe zgrzyty. Ktoś czegoś nie zrozumiał, inny obawiał się, że dowiedział się za późno o wszystkim (choć gramy jeszcze dwa tygodnie), ale na ogół na spokojnie wszystko daje się wyjaśnić. Dla mnie jako strasznego panikarza i nerwusa to wielka lekcja cierpliwości i pokory :) I nawet jeśli ktoś w swojej małości nadal twierdzi, że ta akcja to "polaczkowa bufonada i histeria SL", to wystawia tylko sobie sam świadectwo kim jest i jakim jest człowiekiem. Mi pozostaje się cieszyć z tego, że to tylko i wyłącznie margines naszego polskiego SLa.
Najfajniejsze jest jednak to, że mogę współpracować z tak cudownymi ludźmi - Stokrotka, Aelle, Gocha, Cytrynka, Matt, Roxana i wielu wielu innych, którzy zaangażowali się w naszą akcję. Dziękuję. Bez was nie dałoby się ogarnąć i zorganizować tego wszystkiego.
Jutro kolejny dzień naszej akcji - postaram się ożywić naszego nowego bloga - jeśli możecie dodawajcie go do obserwowanych i linkujcie gdzie się da - oczywiście legalnie. Założymy również grupę w SL, która będzie platformą kontaktu dla tej i innych akcji. Co ważne - wszystkie nasze akcje będą od tej pory sygnowane logo - zaprojektowanym przez Roxanę Paulino (dzięki :*).
Są rzeczy w naszym Pikselkowie, których sensu pojąć nie mogę. Za głupi jestem widać na to, albo za normalny. Sam sobie powiedz. Otrzymaliśmy sztuczny świat. Otoczyliśmy się sztucznymi drzewami, sztucznym szumem fal wypełniamy cybernetyczną ciszę serwerów. Przywdzialiśmy sztuczne ciała i sztucznymi pieniędzmi płacimy za sztuczne tkaniny z których uszyte są nasze sztuczne ubranka. Dopóki zgadzamy się na to jest to ok. Pytanie tylko jak daleko powinniśmy posuwać się w tej sztuczności i czy w dziedzinach, w których możemy kreować coś prawdziwego, również powinniśmy sztuczności i cyberblichtrowi bić pokłony?
Co nam ocalało prawdziwego w Drugim Życiu? Ludzie i relacje między nimi. Emocje. Radość, złość, miłość i nienawiść. I nawet jeśli masz dystans do cyberprzestrzeni, to jakieś emocje w te relacje prędzej czy później zaangażujesz. Nawet jeśli będzie to tylko zniechęcenie i szyderstwo. Przegadana noc w cyberprzestrzeni, odkrywanie drugiej osoby, bliskość myśli. Dla tego warto być w Pikselkowie.
Coś jeszcze z prawdy? Wszystko to, czemu towarzyszy akt tworzenia. Muzyka, grafika, sztuka. O ile oczywiście nie rozmienimy się na drobne i nie zaczniemy budować żałosnej karykatury rzeczywistości poprzez „koncerty” bez muzyków czy „spektakle”, na zasadzie kup kulki, stroje i zatańcz aby zgarnąć tipa. Może to tylko moje zboczenie, ale zdecydowanie wolę odśpiewany, nawet niepewnym głosem młodej Szwedki, godzinny koncert live, w który wiem, że włożyła sporo serca emocji i całą siebie, od perfekcyjnie przygotowanego show, gdzie grupa avatarów usiłuje udawać, że tańczy czy śpiewa do piosenek puszczonych z płyty, na kulkach które kupili gdzieś w cyberświecie. Nawet jeśli dźwięk jest czystszy, bardziej emocjonalny, a animacje i stroje są perfekcyjnie dopieszczone. Podobnie jak żadna płyta nie odda muzyki na żywo, podobnie udawanie śpiewania z playbacku nie będzie koncertem, a parę odtańczonych piosenek nie będzie spektaklem.
Owszem rozumiem, że może się to komuś podobać i bawić, to jego sprawa i poczucie gustu i estetyki. To co piszę to tylko moje zdanie, a śmieszy mnie nazywanie tego czegoś spektaklem czy koncertem. Właśnie przez to sztuczny świat staje się sztuczny groteskowo i pozostaje już tylko mizerną karykaturą rzeczywistości. Odbieramy, sami sobie szansę na wniesienie do Pikselkowa kawałka realności.
Na szczęście wciąż mamy wybór, a Second Life jest tak pojemny, że cierpliwie znosi naszą ucieczkę od realnego świata. I oby tak dalej :).
Wiecie? Już szykowaliśmy się na koncert Marka o godzinie 22.00, kiedy nagle odezwała się do nas Angelica Svenska - jedna z najlepiej rozpoznawalnych postaci na Slowej scenie muzycznej i zapytała czy może pograć dziś w Smelly :) Sami przyznajcie - nie sposób odmówić tak miłej propozycji. Angelica grała już u nas w grudniu - była wówczas zachwycona polską publiką i klimatem jaki panował wówczas w Smelly Cat, dlatego postanowiła wrócić. Pamiętacie uroczą Szwedkę, która wraz z siostrą na dwa głosy odśpiewała Alleluja Cohena po szwedzku? Tak to własnie ta Pani :)
Dla przypomnienia i porządku:
Angelica jest Szwedką. Jej anielski głos od dawna zachwyca miłośników muzyki na żywo w świecie Second Life. Swoją pierwszą gitarę dostała kiedy miała 6 lat, ale poważniej nauką gry na tym instrumencie zainteresowała się w wieku lat siedemnastu.
W jej repertuarze znajdziecie utwory napisane przez nią samą, ale wykonuje również covery piosenek zespołów i wykonawców takich jak: Jason Mraz, Take That, Calbie Caillat, Neil Diamond, Elvis Presley etc. Niesamowite, ciepłe poczucie humoru, miły głos i dźwięk jej gitary sprawiają, że możemy zagwarantować Wam niesamowitą godzinę w towarzystwie naszej gwiazdy wieczoru.
No tak, stało się. 19 lat kibicowania Lechowi Poznań zostało nagrodzone :). W sobotę chłopaki dali radę po wielu latach wywalczyć mistrzostwo Polski. Lubie taki nasz poznański lokalny patriotyzm. To poczucie jedności, a nawet pewną dumę z bycia Wielkopolaninem i Poznaniakiem. Tak wiem, to takie nie polskie. Tak wiem, budzi kosmiczną zawiść ludzi z innych regionów (bo jeśli się komuś coś udaje trzeba mu dokopać :P), choć całkiem dla mnie nie zrozumiałą - bo z naszej dumy nie wynika wcale niższość innych regionów. Owszem pewne anse, czy zaszłości historyczne grają tu rolę - nie bez kozery Poznań nie przepada za miastami gdzie grały mundurowe kluby sportowe, ale statystyczny poznaniak naprawę nie zionie nienawiścią :). Ot jest dumny z tego co dobre w Poznaniu i Wielkopolsce. Fajnie cieszyć się tym co dobre. A zawistnych i chorych, oraz wszystkich "lepszych", trzeba mieć głęboko w... Nosie. I kichać na potęgę.
W ogóle ostatnio jakoś tak wszystko się miło udaje. W Smelly Cat w niedzielę zakończyła się niesamowita impreza - Festival Diavolo. Największą satysfakcję mamy z tego, jak wielu ludzi bawiło się w tych dniach w Smelly Cat. Na pewno było warto poświęcić czas, i energię żeby to przygotować. Opracowuję właśnie podsumowanie festiwalu - poniżej pierwszy filmik.
Mieliśmy odpoczywać po festiwalu w tym tygodniu, ale jak to zrobić jeśli wciąż trafiają do nas tacy muzycy jak Marky Helestein :)
Zapraszamy dziś na koncert już na naszej klubowej scenie w Smelly Cat. Dziś wieczorem o 22.00
P.S.: Coś czuję, że to naprawdę może być baaaaaaaaaardzo dobry dzień. ;)
Kiedyś opowiadałem dzieciakom podczas obozów pewną bajkę z serii bajek terapeutycznych. Bajka jak to bajka, banalna fabuła z morałem i wskazaniem na to, że niekoniecznie musimy wszyscy kopać się po kostkach.
W pewnym miasteczku, żyli szczęśliwi ludzie. Każdy z nich od urodzenia miał swój woreczek z Ciepłym i Puchatym. Trzymali te woreczki zawsze przy sobie i dzielili się Ciepłym i Puchatym przy każdej możliwej okazji. Matki dawały dzieciom, sąsiedzi sobie nawzajem, a nawet groźny szef w pracy często wyciągał swój woreczek i rozdawał Ciepłe i Puchate swoim pracownikom. I byłoby tak zawsze gdyby nie to, że do miasteczka wprowadziła się zła Wiedźma.
Wiedźma zarabiała na życie sprzedawaniem ziół i leczeniem chorób. Szybko jednak okazało się, że w miasteczku, ludzie żyją dłużej i chorują dużo rzadziej niż gdziekolwiek na świecie. Wiedźmie nie podobało się to bardzo. Wymyśliła sposób na to aby zapewnić sobie godziwy zarobek. Zaczęła rozpuszczać plotki o tym, że Ciepłe i Puchate niebawem się skończy. Wystraszyli się ludzie i schowali swoje woreczki do szafy oszczędzając Ciepłe i Puchate do Naprawdę Ważnych Okazji. Z twarzy zniknął uśmiech w miasteczku zagościł pesymizm i pojawiły się choroby. Wiedźmie to jednak nie wystarczyło, ponieważ ludzie chcieli się nadal dzielić, zaczęła rozdawać swoim pacjentom woreczki z Zimnym i Kolczastym. Ludzie zaczęli rozdawać sobie Zimne i Kolczaste z nowych woreczków i wkrótce w miasteczku zagościła zawiść, złość i morderstwo. Źle zaczęło się dziać… Tylko wiedźma zacierała ręce i liczyła zyski ze sprzedaży wymyślnych mikstur.
I trwałoby tak pewnie do dziś, ale na szczęście jak to w życiu bywa nikt nie upilnował dzieciaków. Wścibskie maluchy myszkując w szafach rodziców odnalazły swoje woreczki z Ciepłym i Puchatym i zaczęły się nim dzielić na podwórku. Szybko zauważyły jakie to przyjemne i nie rezygnowały z ciągłego dzielenia. Kiedy dorośli zauważyli co robią dzieciaki, wpierw przerazili się bardzo, że Ciepłe i Puchate nie wystarczy im na całe życie, ale szybko zauważyli, że w woreczkach wcale nie ubywa Ciepłego i Puchatego, a wręcz przeciwnie im więcej ktoś się nim dzielił tym więcej go przybywało. Wieść o tym rozniosła się szybko po okolicy, Ludzie wyrzucili Zimne i Kolczaste i wypędzili złą wiedźmę z miasteczka. Od tej pory wszystko wróciło tam do normy. Matki dają Ciepłe i Puchate swoim dzieciom, sąsiedzi sobie nawzajem i nawet przypadkowi ludzie na ulicy często wymieniają się swoim Ciepłym i Puchatym.
A Ty? Gdzie masz swój woreczek?
Czemu o tym Wam piszę? Nie bez powodu. Rozmawiałem z kimś w nocy, kto uświadomił mi, jak wielkie mam szczęście i jak fantastyczny fenomen tkwi w Smelly Cat. Ktoś powiedział mi, że podczas kiedy polski Sl staje się ostatnio nieco bezbarwny i nużący tu można spotkać jeszcze tych, którym się chce. I chyba mam kosmiczne szczęście. Ostatnio strasznie mi Ciepło i Puchato. Mam to o czym zawsze w SL marzyłem. Mam kochanych fantastycznych ludzi wokół, którzy bez żadnych warunków, przymusu, bez namawiania po prostu są. Mam Smelly Cat najbardziej moje miejsce ze wszystkich simów w ogromnym Slowym świecie. Mam swojego bluesa, który towarzyszy mi niemal każdego wieczoru. Smelly żyje - są w nim ludzie, niemal zawsze kiedy wchodzę można z kimś porozmawiać, pośmiać się. Tuż za ścianą mam cudowną Cytrynową Krainę ze wspaniałymi ludźmi i mnóstwem ciepła, które bije nawet z Cytrynkowego pikselowego ogniska. Nawet kiedy coś nie wychodzi nie ma tragedii. Kiedy w sobotę nagle okazało się, że odwołana została audycja Cytrynki, w ciągu dwóch godzin udało nam się zorganizować Bajeczny Wieczór i rewelacyjną imprezę w stylu lat 80-tych, w Smelly Cat. Czyż można chcieć więcej? Wiem na kim mogę się oprzeć, komu zaufać i kto akceptuje mnie całego dokładnie takiego jakim jestem. Przegoniłem koszmary i widma z przeszłości. Wyrzuciłem swój woreczek z Zimnym i Kolczastym. I jest już dobrze. Tak jak powinno być.
Dziękuję Wam wszystkim. Za każde dobre słowo i wsparcie. Za to że Jesteście i że nie dajecie się okłamać Wiedźmie, że Ciepłe i Puchate musi się skończyć. Nie musi :*.
Polacy mają wiele cech narodowych, którymi się szczycą. Mają wiele pięknych kart w swojej historii o których pamiętają i których pamięć hołubią. Mają jednakowoż sporo wad o których mówią z fałszywą skromnością i wiele takich stron w historii których się wstydzą, a które świetnie oddają całość polskiej duszy. Ułańska fantazja już dawno odeszła do lamusa. Kindersztuba i szarmancka elegancja również nie jest naszą dobrą stroną? Gościnność? Nauczyliśmy się już dziś nie ufać nikomu. Patriotyzm? Śmiechu warte.
Niestety wady z życia codziennego łatwo przenoszą się również w świat wirtualny. Nie bez kozery mówi się o tym, że gdzie dwóch Polaków tam muszą być trzy różne stanowiska i poglądy. Nie na darmo to właśnie polski światek obfituje w konflikty i wręcz do dobrego tonu należy megalomania i obrzucanie błotem wszystkich, którzy nie pasują do głównego nurtu.
Według polskiej Slowej społeczności, dla której szczytem wirtualnych marzeń są szemrane interesy, megalomańskie zapędy (vide historia Polskiej Republiki), snobizm (vide Bohema), czy podrygiwanie pikselowych ciał w rytm elektronicznej muzyki wśród elektronicznych świateł spływających z ekranu monitora, każdy kto jest INNY i nie płynie z nurtem głównym powinien zostać zadziobany.
"OBCY" zagraża poczuciu jedności grupy. Jeśli "INNY" odważy się wyrazić własne zdanie - należy go spacyfikować, osaczyć. Jeśli zaczyna krzyczeć trzeba go ośmieszyć - chociażby tworząc wierszowane paszkwile, czy sugerując że jest niespełna rozumu (prawda panie Podex? :)). Ba Można nawet obrazić jego nieżyjących rodziców, licząc na to, że zamknie to mu gębę. Jeśli ma racje i mówi prawdę - a ta prawda jest niewygodna dla elity można a nawet należy kłamać, jak kłamał publicznie jeden z tuzów polskiego świata finansowego. Jeśli innemu się coś uda należy mu dokopać obsmarowując go gdzie i ile się da. W końcu to SWOI robią dobrą robotę (nawet jeśli obiektywnie tworzą totalne chałtury), innego trzeba zgnoić, żeby nie czuł się za dobrze z tym co zrobił. Ażeby go jeszcze bardziej pogrążyć można ocenić jego pracę poprzez pryzmat cech jego osobowości, ośmieszyć ją. Można również napisać anonimowy komentarz licząc na to, że ktoś zasugeruje się debilnym niepodpisanym zdaniem :)
Owszem, to wszystko niezła strategia. Tylko po co? Pozwala wierzyć niektórym, że są wyjątkowi? Lepsi od innych? Muszą sięgać takich środków aby podnieść z podłogi swoje leżące ego? Może pozwala się dowartościować tym, którzy sami niczego nie robiąc, których największą zaletą i zasługą jest to, że SĄ i starczy :). Przecież to oni najczęściej roszczą sobie prawo do oceny postępowania i działania innych. Nie wiem. Wiem tylko tyle, że ta strategia nie zawsze działa.
Niektórzy INNI nie dadzą się zgnoić. I dalej będą na przekór wszystkim pokazywać "SWOIM", że czasem mają rację. I może sobie sfora piesków królowej, na czele z przewodnikiem stada w postaci króla polskich finansów ujadać. Psy niech szczekają karawana i tak pojedzie dalej. Tylko waszych nerwów moi drodzy troszkę szkoda, bo INNI póki co mają się dobrze i pozdrawiają zza zakrwawionych murów swojego teatru :)
Tak myślałem co mógłbym zadedykować tym wszystkim należącym do elyty, którzy biją bezradnie dość głową w mur naszej morfinowej niewzruszoności... Kiedyś Wojtek Młynarski napisał chyba najdoskonalej to co chcialbym wam drogie panie i panowie kundelki powiedzieć:
Co by tu jeszcze?
Słów kilka w sprawie grupy facetów chcę tu wygłosić, lecz zacząć muszę nie od konkretów, a od przeprosin: skruszon szalenie, o przebaczenie pokornie proszę, że trochę pieprzny jest felietonik, który wygłoszę.
Lecz mam nadzieję, że choć się w słowie tutaj nie pieszczę, to wybaczycie mi to, panowie, raz jeden jeszcze...
Otóż faceci wokół się snują, co są już tacy, że czego dotkną, zaraz popsują, w domu czy w pracy, gapią się w sufit, wodzą po gzymsie wzrokiem niemiłym, na niskich czołach maluje im się straszny wysiłek !
Bo jedna myśl im chodzi po głowie, którą tak streszczę: Co by tu jeszcze spieprzyć panowie, co by tu jeszcze ?
Czasem facetów, żeby mieć spokój, ktoś tam przerzuci, do jakieś sprawy, co jest na oko nie do popsucia. I już się prężą mózgów szeregi i wzrok się pali, i już widzimy, żeśmy kolegi nie doceniali.
A oni myślą w ciszy domowej lub w mózgów truście - Co by tu jeszcze spieprzyć panowie, co by tu jeszcz ?
Lecz choć im wszystko jak z płatka idzie, sprawnie i krótko, czasem faceci, gdy nikt nie widzi, westchną cichutko, bo mając tyle twórczych pomysłów, tyle zdolności, boją się, by im wkrótce nie przyszło trwać w bezczynności.
A brak wciąż wróżki, która nam powie w widzeniu wieszczym: jak długo można pieprzyć, panowie jak długo jeszcze ?
Pozwólcie, proszę, że do konkretów przejdę na koniec: okażmy serce dla tych facetów, zewrzyjmy dłonie, weźmy się w kupę, bo w tym tkwi sedno, drodzy rodacy, by się faceci czuli potrzebni w domu i w pracy.
Niechaj ta myśl im wzrok rozpłomienia, niech zatrą ręce, że tyle jeszcze jest do spieprzenia ! A będzie więcej !
Czym się pan tak przejął, proszę pana, że ludzie przestali już śnić? Bo nie mają czasu A to jest życie proszę pana, samo życie niestety...
Pikselowy świat Second Life poza wieloma urokami ma też swoje ograniczenia i wady. Niektóre pozytywnie zaskakują, inne rozczarowują jak rzadko co. Jeszcze inne boleśnie kopią w tyłek i czasem nawet bolą.
Specyfiką świata SL odartego z dostępu do niektórych pozawerbalnych kanałów komunikacji - tak ważnej dla mnie mimiki i kanału wzrokowego jest to, że padające w tym świecie słowa często są źle interpretowane. Dlaczego? Z prostej przyczyny szukając w słowach właściwych im emocji nakładamy na nie własne, niekoniecznie zgodne z intencją mówcy. A to niestety często zawodzi nas i spycha na manowce.
Czasem bardzo chcemy uwierzyć komuś. Uwierzyć w to, że chce dobrze, że ma czyste intencje. Szukamy w innych ludziach dobrej twarzy i staramy się brać wszystko co mówią za dobrą kartę. Niestety potem okazuje się, że nic nie jest takie jakie powinno być, że słowa mogą mieć wiele znaczeń, że półprawdy to zwykłe kłamstewka szeptane do ucha naiwnym. I o ile po niektórych spływa to jak woda po kaczce na innych czasem robi to spore wrażenie.
W ostatnim czasie poczułem się wplątywany w dziwny układ. Czułem, że ktoś chce zbić jakiś kapitał nie do końca uczciwie i nie do końca szczerze. Poczułem się manipulowany i przez sam fakt obecności w pewnym miejscu brudny. Było mi cholernie przykro, bo bardzo chciałem wierzyć człowiekowi i jego słowom, niestety dysonans przeszkodził.
Kilka dni później dowiedziałem się o kolejnej historii. Oto z innej strony, ktoś ma zamiar namówić mnie do udziału w przedsięwzięciu na które nie mam ochoty, ukrywając to za gładkimi słowami i deklaracjami. Z jednej strony szacunek wobec osób, z drugiej wściekłość i wielki żal. I ten cholerny dysonans.
A może to właśnie dzięki niemu jeszcze umiem czasem spojrzeć we własne oczy?